ażda broń strzelecka wymaga odpowiedniej amunicji. Angielskie strzały nie różniły się zasadniczo od stosowanych gdzie indziej. Ponieważ jednak łuk w Anglii zdecydowanie traktowano jako broń masową, produkcja pocisków musiała nadążać za zapotrzebowaniem i być proporcjonalna do liczby łuków będących w użyciu. Według czternastowiecznych spisów broni przesyłanej z poszczególnych hrabstw do głównej zbrojowni Anglii - londyńskiej Tower, zgromadzono tam 20 tyś. łuków i 850 tyś. strzał.

rzeciętny łuczarz (rzemieślnik wyrabiający łuki i strzały), mając do dyspozycji odpowiednią cisową beleczkę, dwa kawałki rogu i szpulę konopnych nici, potrzebował jedynie stu kilkunastu minut na wykonanie niezawodnej broni wraz z zapasową cięciwą. Odrębną sprawą było wyprodukowanie 40 - 50 strzał. Doskonałym surowcem do wyrobu strzał okazało się drewno osikowe. Osika, choć wiotka, jest dostatecznie twarda, a przy tym lekka i łatwa w obróbce. W odróżnieniu od świerka i jesionu, z którego także wyrabiano strzały, osika była tańsza i przyrastała w szybkim tempie. Robiono z niej promienie (czyli pręty na strzały) o przeciętnej długości 77 cm, co po dodaniu grotu dawało strzałę długą na 82 cm. Pozwalało to na właściwe naciąganie łuku i nadawało pociskom właściwe wyważenie (ok. 1/3 długości od grotu).

 groty łuczarz zaopatrywał się hurtowo u kowala (wykonanie jednego grotu zajmowało 2-6 minut). Z opisów i znalezisk znamy wiele typów grotów do strzał, o bardzo różnym zastosowaniu. Groty z charakterystycznymi zadziorami (jak w "strzałach Amora", lub haczyku wędkarskim), jako mało praktyczne, a przy tym trudne do wykonania i użytkowania (o wszystko się zaczepiały), stosowano właściwie tylko w czasie oblężeń, oraz jako groty myśliwskie. Strzały z takimi grotami, oplecione poniżej zadziorów pakułami, podpalano i miotano w stronę ufortyfikowanego nieprzyjaciela. Prawda jest taka, że do celów "ogólnowojskowych" stosowano zasadniczo dwa rodzaje "głowic" - płaską: "delta" lub "romboidalną", niezbyt szeroką do przecinania "opornych materiałów" (np. wyprawionej skóry), oraz "szpikulec" - pierwotnie wnikający w plecionkę kolczug, ale równie skutecznie jako "punktak" do dziurawienia blachy. Używano też różnych grotów nietypowych, do szczególnych zastosowań.

Najczęściej uzywane groty strzał bojowyxh: "delta", "romboidalny", "szpikulec", "czworogranny".

Stosowano także groty "specjalne", np. "widlicze" do cięcia lin w przypadku bitew morskich.

a balistykę i celność strzał poważny wpływ mają lotki. W Anglii wykonywano je prawie wyłącznie z piór gęsich, łabędzich i kaczych. Czasem malowano, zwykle jednak lśniły naturalną bielą. Mimo stosowania wielu kształtów wariantem masowym były lotki 12-15 cm długości i 1-2 cm szerokości. Cięto je w kształcie trójkąta o dwóch katach ostrych. Lotki zwykle umieszczano w rozchyleniu co 120° (po trzy) lub co 90° (po cztery). Promień strzały musiał być zakończony po stronie przeciwstawnej do grotu miejscem na oparcie cięciwy. Aby obniżyć koszty i czas produkcji strzał, Anglicy zrezygnowali z wyposażania ich w specjalne rogowe "stopki" czy "obsadki", czyli doklejane końcówki, na rzecz odpowiedniego nacięcia promienia.

ak wyposażone masy yeomanów mogły ruszyć z Wyspy na Kontynent, aby wspomóc w bojach stosunkowo szczupłe siły Króla angielskiego, walczącego na polach Europy.

Kwasił Rafał Prądzyński "Kwaśny Hegemon" - tłumaczenie Paweł Kiełek "Bernhard" :)