więty Jerzy jest przedstawiany jako rycerz (zbrojny jeździec) zabijający smoka. Zazwyczaj w tle stoi dziewczyna. Czasem jeździec "eskortuje" dziewczynę, prowadzącą smoka na uwięzi. Źródło tego wizerunku tkwi w legendzie, lub legendach (związanych ze Świętym Jerzym dopiero po wyprawach krzyżowych - od XIIIw.).
      Jacopo (Iacopo) Da Voragine (Jacobus (Iacobus) de Voragine, Jacopo (Iacopo) da Varazze), Jakub z Voragine, (*1228~1230, Varazze-†14 VII 1298, Genua), dominikanin, błogosławiony, włoski hagiograf i pisarz religijny, od 1292 arcybiskup Genui; w słynnym zbiorze żywotów świętych "Legenda aurea" - "Złota Legenda" (ok. A.D. 1255), zamieścił miedzy innymi tę legendę. Z wieloma przekładami (m. innymi we fragmentach na język polski w XV wieku, a pierwsze wydanie drukowane wydał William Caxton w Angli pod koniec XV wieku) rozpowszechniła się w Europie.
      Na Bliskim Wschodzie, miejscu życia i śmierci Jerzego do dziś żyje on w legendach, baśniach, pieśniach, balladach i kołysankach.

paśmie Antylibanu (okolice Damaszku, na granicy Libanu i Syrii), wśród gór, wąwozów i górskich jezior żyło wiele tajemniczych stworów. Jedno z górskich jezior zamieszkiwał smok, który groził śmiercią ludziom przychodzącym po wodę.
      Wieśniacy kupowali bezpieczeństwo, przynosząc smokowi co dzień barana. Wkrótce apetyt bestii wzmógł się i zażądał wraz z baranem dziewczynę. Doszło w końcu do sytuacji, że ofiarowana miała być córka króla.
      Królewna została więc pozostawiona nad brzegiem jeziora, i w tych okolicznościach spotkał ją przejeżdżający Jerzy. Dziewczyna wyjaśniła mu sytuację, a Jerzy zabił smoka, gdy ten zjawił się po ofiarę.
      Nieco inna wersja głosi, że Jerzy pokonał smoka, którego spętanego przyprowadziła do miasta Silena niedoszła ofiara (tryumf cnoty nad złem), i dopiero tam smok został zabity.

ultura i tradycja judeochrześcijańskia posiada pewną stałą symbolikę, a smok oznacza zło lub szatana, mamy tu, wskutek chrześcijańskiej interpretacji wizerunek herosa w wersji chrześcijańskiej, idealnego patrona dla rycerskiego stanu.
      Co ciekawe, smok w kulturze zachodniej zawsze był narzędziem kary i/lub groźby w rękach bogów, lub sił nadprzyrodzonych, a nie "samorządnym" bytem. Jednocześnie, mimo że był personifikacją zła, jednocześnie był istotą reprezentującą siłę, moc i władzę, "szlachetną" w tym sensie, iż nie stanowiło dyshonoru dla rycerza/herosa walczyć ze smokiem.

rzedstawiony motyw, w którym pojawiają się trzy postaci -
1. heros, człowiek o nieprzeciętnych zdolnościach (spryt, odwaga, zdolności magiczne),
2. smok,
3. dziewczyna/córka królewska jako ofiara złożona smokowi
- to motyw przyrośnięty do kultury Europy, jak skóra do nas samych.
      Znanych jest wiele kopii tej samej legendy, utkwionych w różnych czasach i narodach. Ta sama historia dzieje się w przypadku Perseusza i Andromedy (mity greckie), Merlina (legenda o królu Arturze), szewczyka i smoka wawelskiego (kłopoty króla Kraka). Ziarno tej legendy musi być tak stare jak nasza kultura i z pewnością pochodzi z przed najazdu Dorów na Achajów, a nawet z przed rozdzielenia ludów indoeuropejskich. Wszyscy musieliśmy kiedyś tańczyć i snuć opowieści przy jednym ognisku. Ale to już inna historia.

...A tak naprawdę, to mieszkańcy Oxfordshire dobrze wiedzą, że św. Jerzy był Anglikiem i zabił smoka na pobliskim "Smoczym Wzgórzu"...